دندان های چینی آلیاژ کبالت کبالت

این یک دندان چینی معمولی غیر گرانبها از جنس فلز است. دندانپزشکی پرسلن یک روش نسبتاً پیشرفته برای کاشت دندان است. دارای مزایای زیبا ، طبیعی ، محکم و مقاوم در برابر سایش است و برای بسیاری از بیماران دندانپزشکی محصول مورد علاقه است. بنابراین اجزای دندان پرسلن کبالت-کروم چیست؟ به طور کلی ، کروم کمتر از 25 ، مولیبدن کمتر از 4 و مجموع کبالت ، نیکل و کروم کمتر از 85 نیست. نظرات متفاوتی در مورد کیفیت دندان های پرسلن آلیاژی کبالت-کروم وجود دارد. یک نفر معتقد است که دندان های پرسلن آلیاژ نیکل-کروم به طور گسترده با قیمت پایین مورد استفاده قرار می گیرند و بیش از 50 درصد از بیماران با دندان های پرسلن این نوع دندان های چینی را انتخاب می کنند. همجوشی بیولوژیکی خوب ، مزایای زیبا ، اقتصادی ، بادوام و سایر مزایا. با این حال ، برخی افراد تأیید کرده اند که این نوع دندان های چینی دارای ترکیب زیستی ضعیفی است ، که به راحتی می تواند در برخی افراد حساسیت ایجاد کرده و باعث التهاب پوست و غشاهای مخاطی شود. استفاده از دندان های پرسلن باید پس از مشورت با پزشک معالج در یک بیمارستان معمولی تعیین شود.

انتخاب و استفاده از آلیاژهای فلزات غیر گرانبها در جهان متفاوت است. ایالات متحده بیشتر از آلیاژهای نیکل-کروم استفاده می کند. در حالی که در اروپا و ژاپن ، آلیاژهای کبالت-کروم اساساً برای تعمیرات ثابت استفاده می شوند و محتوای نیکل بیش از 1 usually معمولاً قابل استفاده نیست. در مقایسه با آلیاژ کبالت-کروم ، ریخته گری آلیاژ نیکل-کروم راحت تر و مقرون به صرفه تر است ، اما خواص فیزیکی و مقاومت در برابر خوردگی آن به خوبی آلیاژ کبالت-کروم نیست. هنگامی که در معرض محیط گرمایی قرار می گیرید ، مانند در پرسلن ، خواص فیزیکی آلیاژهای نیکل-کروم ممکن است تغییر کند و آلیاژها شکننده تر شده و آنها را برای پل های طولانی نامناسب می کند. از این نظر ، آلیاژهای کبالت-کروم در مقاومت به عملیات حرارتی بسیار برتر از آلیاژهای نیکل-کروم هستند (موریس 1990 ، سینگ و همکاران 1999).

کارشناسان معتقدند که مقاومت در برابر خوردگی در حفره دهان: عملکرد خوردگی آلیاژهای بدون فلزات گرانبها اساساً با آلیاژهای فلزات گرانبها متفاوت است. از آنجا که اجزای اصلی آلیاژهای فلزات گرانبها فلزات گرانبها طلا ، پلاتین ، پالادیوم و/یا نقره هستند ، این فلزات گرانبها دارای یک لایه اکسید منفعل از تشکیل خود به خود هستند ، بنابراین می توانند تا حد زیادی از خوردگی جلوگیری کنند. این امر در آزادسازی یون ها نیز منعکس می شود. در آلیاژهای فلزات گرانبها ، اجزای ثانویه اصلی ، به ویژه اکسیدان و روی پیوندی حل می شوند ، در حالی که خوردگی آلیاژها بدون فلزات گرانبها توسط اجزای اصلی آن کبالت تعیین می شود. طبق استاندارد صنعتی آلمان DIN EN ISO10271 در مورد خوردگی ، آلیاژهای طلا کمترین میزان یون آزاد شده را دارند و پس از آن تیتانیوم ، آلیاژهای کبالت-کروم و آلیاژهای نیکل-کروم قرار دارند.